Werken

MAF bericht Werken door Gerard de BruinD. brengt zijn rode brommertje tot stilstand. Zoals altijd staat op zijn vrijwel kale hoofd een vuil, vettig geruit petje. Zijn gezicht ziet eruit als een vers geploegde akker, bruin en vol groeven. Zijn brommer is het enige wat glimt. In een mondhoek bungelt een rokend shagje, dat hij met nicotinebruine vingers tussen zijn lippen vandaan plukt. Waarna hij zijn keel schraapt en een grote fluim op de grond naast het voorwiel spuugt. Zijn gebruikelijke begroeting.

Hij is wars van inleidende praatjes, maar gaat gewoon verder waar we de vorige keer zijn geëindigd. Ook al is dat weken geleden. In een mengeling van het lokale en tandelozen dialect, wat ik moeilijk kan verstaan en niet kan schrijven, vraagt hij waar ik woon. Wanneer ik hem de naam van het dorp vertel, kijkt hij mij onderzoekend aan, spuugt en vraagt: ‘Ben jij getrouwd met een dochter van Van Haren.’ ‘Nee, dat ben ik niet. Ik woon pas sinds kort in het dorp. En waar woont u?’ ben ik zijn volgende vraag voor. Hij knikt kort met zijn hoofd naar achteren. ‘In de stacaravan achter die leegstaande verlaten boerderij,’ gok ik. ‘Ja,’ zegt hij, en spuugt nog maar eens een keer.

‘Hoe oud denk je dat ik ben,’ verandert hij van onderwerp. Ik schat hem rond de tachtig. Beleefdheidshalve besluit ik er tien jaar af te doen. ‘Zeventig?’ ‘Vierenzeventig,’ is zijn antwoord. Hij klinkt ietwat teleurgesteld. ‘En hoe oud ben jij?’ Teneinde een teleurstelling als de zijne te vermijden vertel ik hem meteen mijn leeftijd. Dit ontlokt hem een geschrokken: ‘Ooooh mijne god jong, dan moet jij nog zeker twintig jaar in dat karreke rondrijden!’ Ik lach.

‘U heeft geen vee meer?’ vraag ik hem ‘Nee, jong. Al lang niet meer. Ik wou dat ik het nog kon.’ In zijn stem klinkt een droevig verlangen door. ‘Maar jij doet ook niet veel meer, in dat karreke,’ zegt hij, knikkend naar mijn scootmobiel. Na een korte aarzeling geef ik hem gelijk. ‘Nee, werken doe ik niet meer.’ In mijn stem voel ik hetzelfde droevige verlangen als in de stem van D. zojuist.

Sinds ik ziek ben heb ik mijzelf doen geloven dat het schrijven van MAF berichten mijn werk is. Gisteren heb ik het voor het eerst aan mijzelf toegegeven. Hardop. D. is de eerste aan wie ik het buitenshuis beken. Het schrijven en uitgeven van MAF berichten is niet meer dan een hobby. Bezigheidstherapie, om het gevoel van nutteloosheid te verdrijven. De aandacht weg te leiden van de beperkende ongemakken. Ik doe het graag, schrijven, het geeft voldoening. Maar werken, nee, dat is het niet. Dat hoeft ook niet. De bekentenis brengt de in deze omstandigheid ongepaste werklust eindelijk tot bedaren.

We nemen afscheid. Ik met een ‘houdoe,’ terwijl D. zijn keel schraapt en een fluim op de klinkers spuugt. Een extra grote deze keer.

Gerard de Bruin 3

Gerard de Bruin
gerard(at)mafberichten(punt)nl

Lees ook het MAF bericht Vogelaar en ga naar de Boekenkast voor nog veel meer MAF berichten, gebundeld of op maat.

3 reacties

    • boenders on 5 september 2015 at 10:17

    Ondanks je handicap ben je nog steeds nuttig voor onze maatchappij, alleen al via je maf berichten,kan menigeen nog wat van leren.
    groetjes.

    • michiel spanjer on 4 september 2015 at 08:17

    Gemiddeld wordt werk gezien als geld verdienen buitenshuis, maar dat is natuurlijk een heel beperkte opvatting. Bovendien worden er meer mensen blij en tevreden van ‘hobby’s’, dan van werken buitenshuis. Kijk eens naar je eigen ‘hobby’ en het plezier dat lezers ervan hebben. Maar helaas je werkt binnenshuis en verdient er (jammer genoeg) geen geld mee, Je licht diskwalificerende toon over ‘slechts een hobby’ is onterecht. Houdoe.

    • Jan on 3 september 2015 at 17:09

    Beter kun je ze niet tegenkomen, mensen midden in het leven, die anscheinend niets met de werkelijkheid te maken hebben en het daarom juist zijn.

Reacties zijn uitgeschakeld.