Nooduitgang

Sinds enkele jaren loop ik door een tunnel, zonder uitzicht, zonder einde. Op ongecoördineerde voeten en benen sleep ik mij voort. Of het nu achter mijn rollator of op mijn scootmobiel is, iedere beweging doet de pijn in mijn lichaam oplaaien. Alsof er messen van binnenuit in mij worden gestoken, zelfs op plekken waarvan ik nooit heb geweten dat ze pijn kunnen doen.

Een pijn die de alsmaar sterker wordende pijnmedicatie als een vlieg met een achteloze beweging verjaagt. De constante, alles overheersende pijn wordt begeleid door een al even constante, harde, snerpende fluittoon in mijn hoofd. Tot nu toe heb ik de kracht gehad deze te negeren. Nu niet meer.

Ik sleep mij voort, mijn spieren gevangen in een verlammende vermoeidheid. Zo min mogelijk bewegen, dat doet zeer. Iedere dag dwing ik mijzelf op te staan, onder de warme waterstralen die aanvoelen als vlijmscherpe naalden te gaan staan. Kijk ik op de briefjes waarop staat geschreven wat ik moet doen tijdens het douchen, het klaarmaken van het ontbijt. Steeds minder blijft er aan mijn hersenen kleven. Mijn kwaliteit van leven is sinds enige tijd onder het absolute nulpunt gedaald. Een punt dat ik de afgelopen jaren telkens weer heb verlegd. Omdat ik zielsveel van het leven, van mijn gezin houd. Dit leven is voor mij geen leven meer.

Nadat hij de uitslag van het neuro psychologisch onderzoek met mij had besproken, vertelde de klinisch psycholoog in het revalidatiecentrum dat ik, gelet op de hersendelen die niet meer goed functioneerden, het beste zou gedijen in een wit betegelde ruimte zonder ramen. Minzaam glimlachend heb ik hem aangehoord, een denkbeeldige middelvinger naar hem opstekend. Al die jaren heb ik gevochten om uit die wit betegelde ruimte te blijven. Ondanks dat werd ik er langzaam maar zeker naar toe gezogen. Inmiddels zit ik er in, met als extraatje een van de pijn brandend lichaam.

Hoe moeilijk ook, er rest mij geen andere uitweg dan de nooduitgang te nemen. Onlangs hebben we met z’n vieren wederom een gesprek met de huisarts gehad en heb ik hem verzocht het euthanasietraject in gang te zetten. De huisarts staat volledig achter mijn verzoek tot euthanasie. Voor hij mijn wens kan uitvoeren zullen er echter nog meer gesprekken met andere artsen gevoerd moeten worden.

Winston Churchill heeft eens gezegd: ‘If you are walking through hell, just keep on walking.’ Dat is precies wat ik de afgelopen jaren heb gedaan. Met een glimlach, een berg optimisme en opgeheven hoofd. Het lukt niet meer, ik ben op!

Gerard de Bruin 3

Gerard de Bruin

 

 

 

St Lyme, Aangenaam Log o web

 

57 reacties

Naar het reactie formulier

    • corrie on 25 oktober 2015 at 14:00

    Lieve familie.Wat een moed van Gerard om alles op deze manier te verwoorden. Jullie zullen het redden zonder hem !! daar ben ik van overtuigd ,omdat je ook weet dat dit geen Leven meer was.De tijd heelt niet de wonden maar maakt het door jullie eigen kracht wel zachter en dit wens ik jullie gezin toe. Met een lieve groet van:
    Corrie

    • Familie Links on 13 oktober 2015 at 20:50

    Lieve Gerard en familie,

    dan toch maar even hier reageren…niet zo ons ding..openbaar..maar je verdient het!

    Zoooo..wat een heftige beslissing! Maarrr..diep respect van ons allen. Met tranen hebben we je verhaal gelezen. Herinneringen komen boven, wat hebben we veel gedeeld.. voor de lyme al. Jammer dat onze paden anders hebben moeten lopen. Uit het oog was voor ons niet uit het hart.
    Wij wensen jullie sterkte in deze strijd.. ooit zei ik tegen je op het terras achter bij ons…fuck the world…doe je eigen ding…ga voor jezelf…ik was er ziek van de volgende dag. Heftig proces toen. Ook een onverwacht blijven slapen op een geïmproviseerd bedje..Mooie herinneringen zat!
    Maar toch..Gerard…dat is precies wat je nu doet..je gaat voor jezelf en je eigen rust en waardigheid…en ik begrijp het zo! Je hebt je punt gemaakt en heel veel mensen wakker geschud ivm lyme. Top…ook Johan werd in de race van MS gecontroleerd op lyme. Ook jouw verdienste! Doet er niet toe nu. Om een lang verhaal kort te maken…Wij koesteren de herinneringen, dat je het weet..je bent een kanjer…Liefde,Sterkte en Vaar Wel! Geen woorden meer…Dikke kus X

    • Wil de Voigt on 4 oktober 2015 at 17:56

    Gerard,

    Met tranen in mijn ogen heb ik dit bericht gelezen.

    Ooit heb ik je leren kennen toen jij een hond uit een bevroren Dommel redde.

    Ik heb een paar jaar in jouw leven mogen meelopen. Daarna ben je verhuisd en zijn wij elkaar uit het oog verloren.

    Gerard
    Bedankt voor wat jij me leerde met Kay (de Golden Retriever) maar vooral wat jij me leerde over het leven. Bedankt voor je vriendschap.
    Bedankt voor je hulp.
    Bedankt voor onze gesprekken.

    Gerard tot ziens, want ik geloof dat wij elkaar weer zullen treffen aan de andere kant.

    Ik wens je heel veel sterkte op je laatste reis.

    Hannie, Eva en Pim
    Ik wens jullie onwijs veel sterkte toe.

    • Eugenie on 4 oktober 2015 at 17:29

    Herkenbare woorden, pijn en verhaal. Respect voor jou beslissing en ik wens je veel kracht en liefde. Ook voor je familie.

    • Henk Aalbers on 3 oktober 2015 at 07:03

    Beste Gerard en familie,
    Ik schrok. En ik kan het goed begrijpen. Ik herinner me de mooie gesprekken.
    Veel sterkte. Henk Aalbers

    • Jochem on 1 oktober 2015 at 18:30

    Lieve Gerard, we weten totaal niet wat we aan je willen schrijven. Het stomme zoeken naar woorden. Maar alles wat we zeggen is zo vreselijk waar; dat we je nooit, helemaal nooit zullen vergeten. Daar horen vele beelden bij. En vele gevoelens. Van ons allebei. Dappere, bijzondere man. Dapper gezin. Jochem & Rachel

    • Ditha on 28 september 2015 at 10:05

    ? Gevochten, gestreden, gedeeld… Dank! Het ga je goed…✨
    Dit is beangstigend en zo droevig. Maar ook zo begrijpelijk, ook ik hunker naar rust.
    Wat lijkt het me moeilijk deze beslissing te maken ivm je familie die je nog hebt.
    Ik ga mijn pad verder alleen af dwalen, misschien ontmoeten we elkaar nog eens. ? Chapeau!?

    • Rob Groenewegen on 28 september 2015 at 08:11

    Beste Gerard,

    Hieronder heb ik al met een citaat gereageerd. Nu doe ik het persoonlijk.

    Wij kwamen op elkaars pad tijdens de tweede helft van de jaren zeventig; een hechte vriendschap was er het gevolg van: diepgaande gesprekken, muziek, speelfilm, Stan Laurel en Oliver Hardy, een hilarische reis met de auto naar Denemarken etc. etc. Onvergetelijke momenten.
    Begin jaren tachtig, twee beginnende twintigers die ieder voor zich nog een wereld te veroveren hebben, gingen we van lieverlee uiteen.
    Vijfentwintig jaar later sprak ik je weer, maar tussen de voormalige boezemvrienden bleek er na al die jaren minder chemie dan voorheen te zijn.
    Maar toen ik je in januari 2011 in een e-mail attendeerde op het overlijden van zanger/muzikant Gerry Rafferty, die herinneringen opriep aan een vriendschap uit lang vervlogen tijden, laaide het vuur tussen jou en mij – via de mail – uiteindelijk toch weer op, wat ons beiden per saldo eigenlijk niet verraste.
    Ik heb je langgeleden leren kennen als een bescheiden, wat ingetogen figuur, iemand die zich nooit voor 100% durfde te geven. Toch heb ik zelden in mijn leven iemand meegemaakt die zoveel warmte uitstraalde als jij, om van je integriteit, je loyaliteit, je inlevingsvermogen, en – met name – je peilloos diepe gevoel voor humor niet te spreken, want met niemand heb ik vaker (en langer) tot tranen toe gelachen dan met jou.

    Maar nu is er helaas het verdriet, want ik zal je erg gaan missen, ouwe reus. Ik hoop dat onze wegen zich nog es zullen kruisen en de tranen dan weer van het lachen over m’n wangen zullen vloeien.

    • Gerard on 27 september 2015 at 11:44

    Beste Gerard, Hannie en kinderen. Met verbazing , ontzag en veel respekt laat ik dit bericht tot mij komen. Het breek een lege gedachte open die zich direct weer vult met alle herinneringen en emoties. Veel verleden, want jij hebt voor een andere toekomst gekozen! De herinnerinen blijven. Allen…sterkte gewenst.

    • Eline A on 26 september 2015 at 19:37

    Beste Gerard,
    Heel veel sterkte en kracht gewenst. Om dit traject aan te gaan vergt moed.
    Bedankt voor de strijd die je hebt geleverd om Lyme erkent te krijgen en ruchtbaarheid te geven aan deze slopende ziekte. Het is enorm verdrietig dat het voor jou geen verschil meer zal maken.
    Sterkte voor jou en je gezin.

    • Irma Vlasblom on 26 september 2015 at 15:58

    Lieve Gerard,
    Ik heb veel respect voor de strijd die je levert. Ook dit besluit moet een strijd geweest zijn. Ook hiervoor heel veel respect. Gelukkig dat die nooduitgang er is. Voor jou zal het een oplichting zijn, voor Hanny en de kinderen mogelijk ook, omdat ze hun dierbaarste niet meer hoeven zien lijden. Je hebt in ieder geval iets na te laten Gerard! Je boeken, je interviews, je gezin…. Je hebt de stroom van de rivier des levens veranderd en mogelijk voor nog velen na jou. Heel veel respect voor je besluit, al doet het me verdriet. Ik gun je de rust die je zoekt! Dikke knuffel. Xxxxx
    Irma

    • Willie Hebels on 25 september 2015 at 22:52

    Lieve fam. Wat kan ik mij voorstellen dat je hier voor gekozen hebt,op een gegeven moment lukt het gewoon niet meer en geef je het op. Sterkte voor u allen! Lieve groetjes van Willie

    • Annet on 25 september 2015 at 21:40

    Kippenvel! Ik wens jou en je gezin heel veel kracht toe.

    • ilse on 25 september 2015 at 19:28

    Beste Gerard, wat een moeilijke maar ook dappere keuze. Ik wens jou en je gezin heel veel kracht en liefde toe.

    • Richard Huigen on 25 september 2015 at 18:52

    Ik ben werkzaam als woonbegeleider op een NAH. woonvorm.

    Pijnlijk herkenbaar.
    Ik kan alleen maar wensen dat je dan toch uiteindelijk je rust mag vinden.

    • Lamaire Bea on 25 september 2015 at 18:09

    Beste Gerard, als Lyme patiënt begrijp ik je lijdensweg, de enorme pijn, de uitzichtloosheid, het gevangen zitten in een verschrikkelijk lichaam dag in dag uit… Ik begrijp je beslissing en wil je hierin steunen, het is een heel moedige beslissing. Ik wens jou en je familie heel veel kracht en moed toe. Een warme omhelzing.

    • Tamara on 25 september 2015 at 17:52

    genoten heb ik van je schrijfsels….dikke tranen nu hier. Beste Gerard en familie, heel veel sterkte.

    • Marjan en John on 25 september 2015 at 16:36

    Geen woorden. .enkel tranen. .
    Liefs

    • Wil Duijnisveld on 25 september 2015 at 10:38

    Kippenvel tot aan mijn tenen als ik dit lees ,vreselijke ziekte LYME .Heel veel kracht en sterkte de komende tijd .

    • Bonnie on 25 september 2015 at 10:15

    Lyme tast álles maar dan ook alles aan. Je spieren, hersenen en uiteindelijk je geluksgevoelens.
    Deze Lymie begrijpt jou helemaal.?

    • Ragna on 25 september 2015 at 09:37

    Goeie genade Gerard!
    Ik kan even alleen maar heel hard schelden. maar ik snáp je. Wat gun ik je rust en geen pijn en saaie kalmte.

    Hou ze vast, de mensen om je heen, want iemand laten gáán, dat is pas liefde.

    Ik denk aan jullie. (ihkv #dingenwaarjeniksaanhebt)

    Kus voor u allen!

    • Bart Hissink on 25 september 2015 at 09:18

    Slik…
    Heel veel sterkte en rust gewenst, ook voor Hannie en de kinderen.
    X

    • Karen on 25 september 2015 at 09:12

    Beste Gerard, ik begrijp jouw beslissing. Als lymepatiënt weet ik hoe zwaar het eeuwige gevecht is.. maar uit eigen ervaring weet ik ook hoe zwaar de lijdensweg, voor de familie, en zeker ook voor jou, is wanneer je kiest voor de nooduitgang!!
    Ik wil jou en je familie dan ook enorm veel sterkte toewensen!!

    • Petra on 25 september 2015 at 08:53

    Ik heb geen woorden…ik voel alleen erg met je mee Gérard. Wens je vanuit mijn hart alles wat je zooo zoekt aan de ‘andere kant’…?

    • Ilse Jurriens on 25 september 2015 at 08:39

    Zo bijzonder de kracht te hebben mogen voelen, zien en horen van jouw optimisme bij de donateurs bijeenkomst Tekenbeetziekten in juni.
    Nu dit te lezen raakt het mij intens, maar dat je nu voor de nooduitgang kiest … zonder pijn en strijd, maar rust … dat gunnen wij jou zo, maar wederom neemt deze rot ziekte weer een prachtig mooi mens met zich mee.
    Ik wens jou alvast een ‘goede reis’ Gerard en dat je dierbaren er zullen zijn bij het uitzwaaien bij deze ‘enkele reis’ via de nooduitgang.
    Dank voor jouw kracht en doorzettingsvermogen, die nemen wij van jou over! Het gaat jou goed daar!

    • Maarten on 25 september 2015 at 08:14

    Beste Gerard, je bent een inspiratiebron voor me geweest op afstand. Bedankt. Heel veel sterkte aan jou en je familie.

    • Kor Kuiper on 25 september 2015 at 07:39

    ….

    xx

    • Martine on 25 september 2015 at 07:25

    Veel sterkte voor jou en jouw naasten.

    • Famke on 25 september 2015 at 06:26

    Wat er bij me op komt…
    Diepe hel, Holterberg…
    Een strijd tegen de elementen.

    Het souveniertje, de oerlelijke mok die niet eens een oor mocht hebben, staat nog altijd in Dieren in de kast. In de toekomst zal hij niet alleen symbool staan voor deze legendarische wedstrijd, maar ook voor jullie wedstrijd als gezin. De strijd tegen de elementen was helaas niet te winnen.

    Ik hoop dat je bij de finish de rust vindt die je zoekt en dat er een telletubie-landschap overblijft waar de zon altijd schijnt, de lucht blauw is en de bergjes lief naar je lachen.

    Heel veel sterkte deze laatste momenten voor jullie allemaal. De wedstrijd voor Eva, Pim en Hannie is misschien nog maar net begonnen.

    • Dennis en Monique on 25 september 2015 at 05:31

    Zo herkenbaar 🙁
    Wij wensen jou en je familie heel veel sterkte!
    Wij zijn er stil van…

    • Marion Smit on 25 september 2015 at 05:26

    Lieve Gerard,
    De wereld zal jou missen.
    Ik wens jou en al jouw lieve mensen veel moed en een waardig afscheid. Dank je wel voor jouw wandelstok, I will walk on…

    • Linda Slingerland on 25 september 2015 at 04:49

    Herken je woorden, je gedachten, de wanhoop. Ik wens je kracht en liefde.

    • Harry on 25 september 2015 at 04:34

    Gerard,

    Wat moet ik zeggen. De dagelijkse ellende van de ziekte van Lyme sloopt ons allemaal. Ik begrijp volledig je besluit omdat de vele pijnen ondraaglijk zijn.
    Ik wens jou en je familie alle kracht de komende tijd en onthoudt dat je niet alleen bent. Wij Lymies steunen elkaar want op de overheid hoeven we niet te rekenen.

    • J on 24 september 2015 at 23:43

    Alhoewel het voor sommige mensen bizar klinkt snap ik je volkomen.
    Ik heb ook Lyme, en heb jaren geknokt voor we dat wisten.
    Opgesloten in je eigen lichaam en geest.
    Ik hoop dat je keus geaccepteerd word door de artsen, het is al lastig genoeg.
    Sterkte, ook voor iedereen die je straks moet missen.
    Ik hoop dat men je je rust gunt straks, ik hoop voor je mee.

  1. Ik ben heel blij je gekend te hebben. Je bent een inspiratiebron voor me geweest. Binnen Innatoss gaan we door om nieuwe ingangen en oplossingen te vinden.

    • Gerard on 24 september 2015 at 21:32

    Beste Gerard en familie, ons afscheid in de buurt staat me nog helder op het netvlies, evenals het gesprek wat we samen nog hadden bij jouw fiets. Het is zoals het is, ik beloof je dat ik door blijf gaan, hoewel het regelmatig een gevecht is. Ik heb diep respect voor jouw beslissing. Ik wens je een goede reis. Wens Hanny en de kinderen heel veel sterkte.

    • Karin on 24 september 2015 at 21:06

    Jeetje Gerard, ik ken je niet persoonlijk maar volg je al vele jaren. Ik schrik enorm van dit bericht, wist niet dat het zo slecht ging. Ik ben sprakeloos. Wens jou en iedereen die je lief heeft heel veel sterkte.

    • yvonne on 24 september 2015 at 19:54

    Nee,niet doen, geef niet op.
    Dat wil ik tegen je schreeuwen, maar het enige wat er uit komt is, dat we respect voor je hebben.Ik denk aan Hanny, Eva en Pim die jou moeten gaan missen. Maar als ik dan Eva haar reaktie lees, dat ze supertrots op je is , weet ik dat het goed is. Ik ben ook super trots op het feit, dat ik jou heb leren kennen. Gerard, we wensen jou, Hanny, Eva en Pim heel veel sterkte in deze moeilijke tijd en we zijn in gedachten bij jullie.
    Berry, Yvonne, Kim en Jeroen

    • Hedy en Diane on 24 september 2015 at 19:42

    Lieve Gerard,
    We hebben elkaar kort gekend, maar toch wel intens.Je kwam bij ons in de winkel om uit je verhalen uit je boeken voor te dragen. Die mooie en goede gedachten aan jou,zullen wij altijd behouden. Heel veel respect voor je moed en kracht! We wensen jou, Hannie en je kinderen heel veel sterkte! We denken aan jullie. Lieve groet,Hedy en Diane (boekhandel Dieren)

    • Jos & Ruth on 24 september 2015 at 18:05

    We hebben geen woorden, het gevoel overheerst. Het is niet te bevatten nu, rauw.

    We hebben veel respect voor deze keuze, we wensen je alle rust toe Gerard! Heel veel sterkte voor jou, Hannie en de kinderen…en als we iets kunnen betekenen ….

    • Ivar on 24 september 2015 at 17:54

    Toch wel schrikken.
    Was je vaak toch poditief…
    ik besef eigenlijk dat het al een tijdje minder met je ging.
    Je uiting was voorzichtig gereserveerd.
    Jammer dat het zo moest zijn.
    Sterkte met de stappen die je zetten moet.
    Sterkte, maar van hen die kiezen te gaan gaat enorme kracht uit weet ik uit ervaring.
    Sterkte ook voor hen die blijven…

    • hans on 24 september 2015 at 17:46

    Ha Gerard ,de kreet die jij me gaf om extra power te krijgen bij t sporten blijft , jij ook .

    • Alwine Hoeben on 24 september 2015 at 17:20

    Dag Gerard,
    Bedankt voor je mooie MAF berichten die ik met veel plezier gelezen heb. Sterkte voor wat komen gaat.

    • boenders on 24 september 2015 at 17:03

    Beste Gerard
    Heel veel respect voor je openheid en je doorzettingsvermogen tijdens het verloop van je ziekte.
    Daar kunnen wij als gezonde
    mensen wat van leren.
    wij wensen jou en je gezin heel veel sterkte in deze laatste moeilijke fase.
    nogmaals veel respect voor je vechtlust al die jaren,tevens dank voor het feit dat je ons daarbij altijd hebt betrokken.

    Groeten Netty en Joop

    • Jan on 24 september 2015 at 15:55

    Let it be.

    • Wim en Detje on 24 september 2015 at 15:27

    We zijn sprakeloos en geschrokken , maar begrijpen doen we het wel !
    Heel veel sterkte voor jou en je gezin .

    • Mique van Dijk on 24 september 2015 at 15:26

    Wat een moeilijke strijd moet het geweest zijn. Heel veel sterkte voor jullie samen (en allen die jullie lief hebben) .
    Je hebt er helemaal niks aan om te weten dat ik nu zit te huilen,maar man wat ga ik onze contacten missen. soms wat meer, soms wat minder, maar altijd fijn. We kennen elkaar inmiddels al jaren virtueel. Voor mij niet minder dan in real life. Je hebt me zo vaak laten (glim)lachen. Dank je wel!

    • ton merkx on 24 september 2015 at 14:52

    beste gerard, hevig geschrokken na het lezen over het gebruik van de nooduitgang. Wat heftig, maar moedig om dat zo aan te geven. Wat jij voelt en ondergaat, is voor ons moeilijk voor te stellen. Diep respect voor deze moeilijke beslissing. Heel veel sterkte voor jou en je naasten.

    • Judy on 24 september 2015 at 13:46

    Niets meer over om te dromen, ben sprakeloos.

    • Esther van Dis on 24 september 2015 at 12:31

    Sterkte voor jou en voor je gezin. Onvoorstelbaar wat jullie is overkomen. En respect voor je openheid.

    • Rob on 24 september 2015 at 12:30

    ‘Hij zoog de borst vol en stapte in bed. ‘Het is gezien,’ mompelde hij, het is niet onopgemerkt gebleven.’
    Hij strekte zich uit en viel in een diepe slaap.’

    Uit: Gerard Reve, De avonden (1947)

    • Marcel Kuijper on 24 september 2015 at 11:41

    Hoi Gerard, met de motor een wedstrijdje doen tegen je scootmobiel zit er niet meer in, helaas. Eens zullen we dit wedstrijdje wel doen daar waar niemand in pijn leeft.
    Ik heb tranen in mijn ogen als ik je “aankondiging” lees ook al was ik ervan op de hoogte.
    Neem die nooduitgang ook al zouden we het allemaal heel graag anders zien.
    Moedig en wijs en zo kennen we je ook.
    Cu somewhere Gerard, Claudia & Marcel.

    • Cobi ten Kate on 24 september 2015 at 11:10

    Ik ken je niet persoonlijk, maar wordt enorm gegrepen door jouw verhaal. Weet ook niet wat te zeggen…. Wijsheid, sterkte en vooral rust..
    Cobi

    • Rianne on 24 september 2015 at 09:51

    Gerard, bedankt voor al je geweldige Maf berichten.
    We kunnen veel leren van jou positiviteit en doorzettingskracht.
    We gunnen jou geen pijn en daarom begrijpen we je beslissing. Fijn om je te hebben leren kennen, en voor Hannie staan we altijd klaar.

    • Guus on 24 september 2015 at 09:36

    Wat wil ik zeggen? wat moet ik zeggen?
    Waarom wil ik wat zeggen?
    Ik kijk naar buiten, er komt niets in me op.

    • Ineke on 24 september 2015 at 09:33

    Jullie samen…heel veel sterkte.

    • Anke on 24 september 2015 at 09:28

    Beste Gerard, ook al wist ik dat je gevangen zit in je lichaam dat zo’n pijn doet…toch schrik ik van de euthanasie weg die je in moet slaan. Ik wens jou en je gezin de wijsheid en de kracht om de beslissingen te nemen die je moet nemen.
    Een lieve groet van mij.

Reacties zijn uitgeschakeld.