Kiezen deel 1

Waarop gaan we stemmen in september?

Gesproken versie

Haar blik en stem zijn gevuld met een mengeling van vriendelijke, oprechte bezorgdheid en medeleven. ‘Ik ben toch echt bang dat ik hier tegen een aantal restverschijnselen aankijk,’ zegt ze. Die restverschijnselen, dat ben ik. Dat zij zich zo uitdrukt neem ik haar niet kwalijk. Integendeel. Ik weet wat ze bedoelt, we kennen elkaar inmiddels vrij goed. 

Na een korte adempauze gaat ze verder: ‘De bacterie is verdwenen uit uw bloed en weefsel. De antibiotica deed op een gegeven moment ook niets meer. Alles wijst er op dat de huidige klachten worden veroorzaakt doordat uw centraal zenuwstelsel is aangetast. Daar kunnen we helaas niets aan doen.’

Met een scheve, droeve glimlach luister ik naar haar conclusie. Een conclusie die ik met haar deel, het wordt dan ook geen moeilijk gesprek. Voor ik door echtgenote H. deze kamer werd binnengereden, waarschijnlijk voor de laatste keer, wist ik welke woorden ik kon verwachten. De arts had ze al eerder uitgesproken, maar telkens probeerden we toch nog iets anders. Waarbij zij de voor mijn behandeling geldende protocollen liet voor wat ze waren: vellen bedrukt papier. Mijn mond voelt aan als een uitgewrongen zeem, ik vraag een bekertje water.

We praten verder over de diverse klachten die mij beperken om een naar mijn maatstaven goed functionerend mens te zijn, over de pijn die nimmer van mijn zijde wijkt. Zoals een vriend die je vriend niet is maar zelf vindt van wel. Over de angst voor de regelmatig terugkerende pijnaanvallen. Niet zozeer vanwege de pijn die in die periode mijn hele wezen overheerst, maar omdat dit telkens een ouverture blijkt te zijn voor weer een stukje fysieke achteruitgang. Over de onzekerheid hoe en wanneer dit zal eindigen. Zij luistert, knikt, begrijpt, hoeft niets te zeggen.

Voorover gebukt laat ze haar koele vingers over mijn blote rood/paars verkleurde linkervoet, -enkel en levenloze tenen glijden. Over de wondjes waar de dermatoloog twee hapjes van mijn vlees heeft genomen. Alsof een vampier met zijn puntige hoektanden het bloed uit de voet heeft gezogen. De verkleuring is waarschijnlijk het gevolg van vaatspasmen. Weer een kwaal die een naam heeft gekregen. Ze kan medicijnen voorschrijven die dit kunnen tegengaan, misschien. Het kan tevens helpen tegen de hartkloppingen en de pijn op de borst, misschien. Of ik het wil proberen, ondanks het ontbreken van succesgarantie. De keuze is snel gemaakt. Ze schrijft een recept en legt het voor mij neer.

(Lees verder in Kiezen deel 2)

Gerard de Bruin 3

Gerard de Bruin
Contact

Lees ook het MAF bericht Deken

Bestel de gebundelde MAF berichten:

MAF berichten vanuit een ontregeld brein door Gerard de Bruin  Buiten gewoon door Gerard de Bruin

9 reacties

Naar het reactie formulier

    • Astrid Voets on 1 maart 2015 at 15:56

    Lieve Gerard, het doet gewoon pijn om je verslag te lezen. De sterke man die al bijna 30 jaar onze vriend is. Voor ons zal je altijd die man blijven. Geef niet op, wonderen zijn de wereld nog niet uit.

    • Guus on 28 februari 2015 at 16:50

    Ik leef met je mee, angst en vooral beven

    • Irma Vlasblom on 28 februari 2015 at 09:23

    Blijf zoeken Gerard. Als je alle hoop verliest, is alles verloren. Het is een zware weg die je moet gaan. Ik leef met jullie mee

    • boenders on 27 februari 2015 at 14:30

    Waarom???? Je word nooit beantwoord,maar soms is het leven niet eerlijk. Sterkte.
    Gerard.

    • Rob on 27 februari 2015 at 08:08

    Hopelijk brengt deel 2 de genezing.

    • hans on 27 februari 2015 at 07:23

    Ja , weet eigenlijk niet wat ik moet schrijven.

    De kreet “”trui trui “” die jij bedacht klinkt weer , doorgaan.

    groet

    Hans

    • Jan on 26 februari 2015 at 20:14

    Keuze: waar is het vraagteken?
    Succesgarantie, het woord is verdwaald in jouw verhaal beland. Wat een hard gelag, alleen met jouw pen in pijn beschreven, makkelijker te lezen dan te vrezen.

    • anneke on 26 februari 2015 at 16:56

    man zo’n eerste zin..superieur..en die restverschijnselen dat ben jij..

    mijn hart draaide om

    • Karin on 26 februari 2015 at 08:01

    Wat vreselijk. Ik hoop dat de medicijnen toch verbetering brengen.

Reacties zijn uitgeschakeld.