Ik en…

MAF SchrijverijVier jaar geleden hebben we elkaar ontmoet. Vanuit het niets verscheen jij in mijn leven. Vanaf dat moment heb ik geprobeerd je te ontwijken, af te stoten. Wanneer jij sprak stopte ik mijn vingers in mijn oren. Wanneer jij keek sloot ik mijn ogen, zag je niet staan. Wanneer jij je hand op mijn schouder legde, schudde ik hem af met een enkel, bruusk gebaar. Wanneer jij naderbij kwam liep ik weg, zover als mijn benen lopen konden.

Jij hield vol, wist van geen wijken. Nu staan we hier, neus aan neus, ieder aan onze eigen kant van de spiegel. Ik moe van het niet willen zien, niet willen horen, het alsmaar ontwijken. Jij even geduldig en vriendelijk als altijd. Met die eeuwige, afschuwelijke glimlach rond je mond, in je ogen, in elke groef van je gezicht. De glimlach van een goed gelovige die de waarheid aan zijn zijde weet.

Als marionetten aan hetzelfde touwtje glijden onze vier ogen onderzoekend van de kruin via het ietwat bollende middenrif, de als een toverbal verkleurende krachteloze  benen en voeten, naar de bewegingloze tenen. Elk rimpeltje, vlekje, grijze haar en oneffenheid wordt onderzocht, nauwkeurig in kaart gebracht. Wanneer onze blikken zijn teruggekeerd, sluiten ze even. Rust.

Een simultaan geslaakte zucht. Het startsein om verder te gaan, onder elkaars huid te kruipen. In de grijze gangen onder het harde schedeldak wiegen los hangende kabels zachtjes heen en weer. Wanneer de uiteinden elkaar even raken, daalt er een knetterende vonkenregen neer. Ze verlichten de traag voortkruipende informatiestromen tijdens hun wanhopige zoektocht naar een uitweg. Als op hol geslagen paarden snellen alarmsignalen van hier naar alle lichaamsdelen. Vals. Spieren trekken kronkelend samen, zenuwen krijsen. Als dansers na een wilde vitusdans valt alles neer, uitgeput.

We lezen het in elkaars ogen. Herkenning, alles is hetzelfde. Ik knik een voorzichtig, bedachtzaam knikje. Ten teken dat ik het begrijp. Dat ik beloof naar je te zullen luisteren, mijn ogen niet meer voor je te sluiten. Vanaf nu zal ik mij als een voorbeeldig chronisch zieke gedragen. Accepteren kan ik je niet, misschien later. Tot dat moment zal ik je dulden, als het kleine broertje dat je van je ouders overal mee naar toe moest nemen. Waar we ook heen gaan, we gaan, hand in hand. De afspraak wordt bezegeld met een omhelzing. Eerst aarzelend, allengs steviger, warmer. Langzaam versmelten onze lichamen. Verschillen vervagen,  er is er nog maar één: Ik en mijn onvolmaakte zelf.

Gerard de Bruin
Contact

Gebundelde MAF berichten:
Buiten gewoon door Gerard de Bruin  MAF berichten vanuit een ontregeld brein van Gerard de Bruin
Lees ook het MAF bericht Welkom terug

 

4 reacties

Naar het reactie formulier

    • Jan Verhoeven on 25 oktober 2014 at 19:43

    Krachtig!

    • Gidi on 24 oktober 2014 at 11:05

    X Gidi

    • marinus on 24 oktober 2014 at 07:20

    ik vind het elke keer weer geweldig hoe mooi jij dingen kunt verwoorden en jezelf , maar ook ons een spiegel voorhoud
    er is je veel afgenomen , maar dit talent staat als een huis !

    • Jan on 23 oktober 2014 at 16:08

    Met je giechel voor de spiegel jezelf meedogenloos schoorvoetend ontmaskeren en het ook nog aan de digitalitijd toevertrouwen. Moedig is hij die zo schrijft.

Reacties zijn uitgeschakeld.