Dt

MAF bericht Dt door Gerard de BruinDoor collega schrijver Michiel Spanjer wert ik gewezen op een taalfout in een van mijn schrijfsels. Een bepaalt woort, ik weet niet meer welk, behoorde volgens de regels der schrijfkunst niet op een d, maar een t te eindigen. Uiteraart heb ik de fout direct herstelt en mijn waarde collega bedankt voor zijn oplettendheit.

Vanaf het moment dat ik onderwezen wert in de regels van de taal, heb ik problemen gehat met het gebruik van de d en de t. Welk schip, schaap of brug men ook gebruikte, de regels omtrent het gebruik van de d en t kon ik met geen mogelijkheit onthouden. Tegenwoordig geef ik mijn ontregelde brein maar de schult waarom die regeltjes niet in mijn bovenkamer kunnen aarden.

De regels omtrent het juiste gebruik van de d en t vint ik overigens volstrekt overbodig. De woorden weten namelijk heel goet met welke letter zij willen eindigen. Dat proberen zij ons al eeuwen te vertellen, maar de schrijvende mens luistert niet. Laat ik als voorbeelt het woort worden nemen. Als we goet naar het woort luisteren, wil wort aan het eind gewoon een t. Zij wil, uitsluitent omdat wij dat nu eenmaal verzonnen hebben, niet de ene keer met een d en dan weer een t opgezadelt worden. Om nog maar te zwijgen van een dt, daar krijgt wort helemaal de koude rillingen van. Dat heeft ze mij onlangs nog vertelt.

Wij Nederlanders zijn echter geen volk van keuzemakers. Bij voorkeur polderen we maar wat aan. Zo is dat ook bij het verzinnen van de regels voor het gebruik van de d en de t gegaan. De taalwetenschappers wilden niet kiezen, dus heeft men maar wat ingewikkelde compromissen verzonnen. Alles om de lieve vrede tussen de d en de t adepten te bewaren. En zo zijn er nog veel meer letters en woorden die zich niet serieus genomen voelen.

Het vraagt echter moet te luisteren naar de wensen van de woorden, scherpe keuzes te maken en ego’s te laten varen. Moet die ons jammerlijk ontbreekt. Wanneer er niets verandert is het wachten op een woordenstrijt. Wanneer het zover is vecht ik zij aan zij met de ongehoorde woorden. Tot die tijt hout ik het bij zo nu en dan wat rebelleren, en zal ik braaf luisteren naar de correcties van oplettende lezers.

Gerard de Bruin 3

Gerard de Bruin
Contact

 

 

Lees ook het MAF bericht Binnen en bestel
MAF berichten vanuit een ontregeld brein door Gerard de Bruin  Buiten gewoon door Gerard de Bruin
of een schrijfsel op maat

7 reacties

Naar het reactie formulier

    • Rob on 30 augustus 2015 at 16:39

    Wat een onzin wordt er hier uitgekraamd, zeg…

    • Yoïn on 28 augustus 2015 at 09:04

    Ik kan het alleen maar eens zijn met wat je zegt, Gerard. En weet je wat het mooie is: in ons mentale taalsysteem blijkt “worden” opgeslagen te zitten als “ik wor[t]”, “jij wor[t]”, “hij wor[t]”, “wij wor[d]en” etc. Dat we toch een onderscheid moeten maken in onze sowieso al onlogische spelling, is dus compleet contra-intuïtief. De moderne taalwetenschap beaamt het graag; nou de literators van vier eeuwen geleden nog, die de regeltjes hebben verzonnen, en hun hedendaagse aanhangers.

    • marinus on 28 augustus 2015 at 08:31

    daarom praat ik ook liever dan dat ik schrijf

  1. Jij hebt je oren al goed te luisteren gelegt bij de woorden Anke. Maar om de i helemaal af te sgaffen. Hoe moet je dan bijvoorbeeld hi hi, of aardig sgreifen?

    • Anke on 27 augustus 2015 at 17:56

    Ik hep nog peter naar de woorde geluistert. Sei stellen foor het vesgil tussen g en ch en v en f en ei en ij ook de sgrappe. As laaste stelle zei foor die femaledeide l die niemant uitspreekt ook maar te late fefallen. As je de l tog niet hoort, kan je dese net so goet ook niet meer sgreife.

  2. Inderdaad Michiel. Overigens is het geleert. Geeft niet, het is natuurlijk even wennen voor je, luisteren naar de woorden.

    • Michiel on 27 augustus 2015 at 14:56

    Ik zie het al, Gerart: Jij hebt je lesje wel geleerd.

Reacties zijn uitgeschakeld.