Deken

DekenGesproken versie

Met gesloten ogen tast ik alles behoedzaam af. Beginnend bij de kruin, eindigend bij de punten van mijn tenen. Van buiten en van binnen. Bij het eindpunt aangekomen open ik mijn ogen en staar naar een onzichtbaar punt op de muur. Er is iets veranderd maar ik weet niet wat.

Sinds enkele weken is de dosering van de nieuwe pijnmedicatie tot het hoogste niveau opgevoerd. De door mijn lichaam razende pijn wordt zodoende gesust onder een zachte, warme medicijnendeken.

Regelmatig lukt het de pijn om er onderuit te kruipen. Omdat de dag zijn einde nadert, ik te veel heb bewogen en gedaan, het in mijn hoofd een drukte van jewelste is of omdat ik te veel spanning op mijn lichaam heb staan, die de deken doet verschuiven. Er zijn ook dagen dat de pijn de deken opstandig van zich aftrapt, als een kind dat niet wil slapen.

Ontspannen en met minimale bewegingen herschik ik de deken tot deze alles weer bedekt. Dat is wat er is veranderd. Wanneer de pijn weer afdoende is toegedekt voel ik een enkele keer, heel even, voor het eerst in jaren een weldadig niets.

Gerard de Bruin 3

Gerard de Bruin
Contact

Lees ook het MAF bericht Pijn en Bankje en de gebundelde MAF berichten

 

5 reacties

Naar het reactie formulier

    • corrie on 7 februari 2015 at 07:13

    is dit een recent verslag of uit het verleden ? ik hoop uit het verleden omdat ik wel eens oversla om het te lezen(shame)
    Indien nu: geen commentaar,
    niet voor te stellen.

    • boenders on 6 februari 2015 at 11:02

    Weer prachtig verwoordt Gerard!

    • Irma Vlasblom on 5 februari 2015 at 17:54

    Mooi

    • Jan on 5 februari 2015 at 17:22

    Zegt hij die rennen en springen.

    • Jan on 5 februari 2015 at 17:16

    Hierop zeg ik niets.

Reacties zijn uitgeschakeld.